ΠΕΡΙ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ

Κατάσταση απορίας, δισταγμού στεναχώριας. Είναι μια μηχανή με «α» στερητικό δηλαδή εκτός λειτουργίας. Είναι λιγάκι σαν όταν βγαίνεις απ΄ τη θάλασσα τα πρώτα δευτερόλεπτα.

Αυτό που μου συνέβη τις προάλλες και είναι η αφορμή που γράφω και αυτό που έρχεται από μακριά απ τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια: «Κοίτα πως ψήλωσε καλέ! Κάνε μια στροφή να σε δω…» κ.τ.λ.

Στενά παπούτσια, αποτυχημένα ραντεβού, ψόφια πάρτι…όχι τραγικά πράγματα αλλά αυτό που λέμε ημίμετρα. Αν το καλοσκεφτεί κανείς η ζωή είναι γεμάτη από τέτοια, γεμάτη από αμηχανίες, από αυτό το βρεγμένο αλμυρό σώμα στον ξηρό αέρα της ακρογιαλιάς που δεν γυρνά στην αγκαλιά του νερού αλλά δεν αντέχει και την στεριά.

Αυτά τα πράγματα νομίζω είναι που πάντα κανείς διαγράφει πρώτα, και με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί αυτά που σε ευχαριστούν -παρόλο που όπως λεν η χαρά περνάει γρήγορα- τα συντηρείς όπως όπως, τα στενάχωρα πάλι όσο και αν θέλεις δε σ΄αφήνουν εύκολα αυτά όμως τα ημίμετρα δεν έχουν υπόσταση κάνουν delete αυτομάτως.

Στην αρχαιολογία των προσωπικών αισθημάτων η αμηχανία ελάχιστα ευρήματα αποδίδει.