Αυτό το καλοκαίρι.

Ήρθε και θα περάσει με ζέστη ,πυρκαγιές , πάρτι σε ταράτσες , ιδρώτα, βαρεμάρα, air condition, ανεμιστήρες, ευσεβείς πόθους, βέβαιες ματαιώσεις, αναβολές, έρημες Κυριακές στην πόλη, αποτυχημένες δίαιτες, «λειωμένα παγωτά», «φυγές του Σαββατοκύριακου», φραπέ, τσιγάρα, κάνα θερινό, λίγο φεστιβάλ, καβγάδες, εκνευρισμούς, τι άλλο…

ΠΕΡΙ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ

Κατάσταση απορίας, δισταγμού στεναχώριας. Είναι μια μηχανή με «α» στερητικό δηλαδή εκτός λειτουργίας. Είναι λιγάκι σαν όταν βγαίνεις απ΄ τη θάλασσα τα πρώτα δευτερόλεπτα.

Αυτό που μου συνέβη τις προάλλες και είναι η αφορμή που γράφω και αυτό που έρχεται από μακριά απ τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια: «Κοίτα πως ψήλωσε καλέ! Κάνε μια στροφή να σε δω…» κ.τ.λ.

Στενά παπούτσια, αποτυχημένα ραντεβού, ψόφια πάρτι…όχι τραγικά πράγματα αλλά αυτό που λέμε ημίμετρα. Αν το καλοσκεφτεί κανείς η ζωή είναι γεμάτη από τέτοια, γεμάτη από αμηχανίες, από αυτό το βρεγμένο αλμυρό σώμα στον ξηρό αέρα της ακρογιαλιάς που δεν γυρνά στην αγκαλιά του νερού αλλά δεν αντέχει και την στεριά.

Αυτά τα πράγματα νομίζω είναι που πάντα κανείς διαγράφει πρώτα, και με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί αυτά που σε ευχαριστούν -παρόλο που όπως λεν η χαρά περνάει γρήγορα- τα συντηρείς όπως όπως, τα στενάχωρα πάλι όσο και αν θέλεις δε σ΄αφήνουν εύκολα αυτά όμως τα ημίμετρα δεν έχουν υπόσταση κάνουν delete αυτομάτως.

Στην αρχαιολογία των προσωπικών αισθημάτων η αμηχανία ελάχιστα ευρήματα αποδίδει.

Η επισκεψη

Η επίσκεψη ήταν αναπάντεχη, η αμηχανία ήταν το επικρατέστερο συναίσθημα. Το φως που μπήκε εκείνη την ώρα στο εργαστήριο ήταν τόσο όμορφο καθώς ο ήλιος του χειμώνα έδυε απότομα που έμοιαζε να ναι σαν θεϊκό σημάδι ή κάποιο μήνυμα. Όμορφο, αλλά αμέσως κατάλαβα πως δεν έχει καμία σημασία πως είναι απλώς ένα φαινόμενο και πως τα φαινόμενα δεν αντέχουν την πραγματικότητα που διαδραματιζόταν εκεί στον ίδιο χώρο. Αγαπώ να διαφεύγω με το πιο προσφιλές κατά περίπτωση σωσίβιο, το φως κ.λ. Τελευταία ανακάλυψα την παρηγοριά αυτήν νομίζω την ανακαλύπτεις την ίδια στιγμή που συνειδητοποιείς τις φυγές σου. Αυτό το φως ήταν που μαλάκωσε τα πάντα τα ξέπλυνε και τα ξεθώριασε, το θυμό τον πόνο τον ενθουσιασμό κ.λ. Έμεινε λίγη κούραση αλλά μ αυτό ακριβώς το φως αποκτά κάποιο μεγαλείο το μεγαλείο της δύσης του τέλους της απόσυρσης. Η οντότητα αυτής της στιγμής συντεθειμένη από πλήθος διαφορετικά χαρακτηριστικά από φαινόμενα, συναισθήματα, παρελθόν, ενέργειες αυτή η οντότητα η τρίτη που συνθέτουν δυο άνθρωποι επικοινωνώντας παντοιοτρόπως αυτή που υπάρχει ανάμεσα τους και μεταφράζει απ τον έναν στον άλλον μου είπε πως ίσως σε μια άλλη ζωή ίσως ξανασυναντηθούμε.

Μολονότι το ίδιο φως για πολλά ακόμη απογεύματα θα εισβάλει στο χώρο αποκλείεται να έχει ξανά το ίδιο μεγαλείο (να σημειώσω εδώ πως πρόκειται για λέξη με αμφίσημο περιεχόμενο. λεξικό: μεγαλοπρέπεια, λαμπρότητα «την Έφεσο, που τ΄αρχαίο μεγαλείο της θάμπωσε τον κόσμο» (Δ. Σωτηρίου)/ τα μεγαλεία, κλέη, μεγάλα επιτεύγματα : «τα βάσανα και τα μεγαλεία της φυλής» (Γ.Σεφέρης)/ κοσμικές λαμπρότητες, τιμές, αξιώματα, πλούτη κτλ. «τα μεγαλεία να φοβάσαι ω ψυχή» (Κ.Καβάφης) κτλ…είναι λέξη ακραία η κορήφωση αλλά και η αρχή του τέλους, κωμική, τραγική.)[HJBN1]

---

[HJBN1]